Spellenspektakel 2024 Met Piet op Stap

[xanthie]

Dit jaar waren mijn echtgenote en ikzelf terug twee dagen aanwezig op Spellenspektakel. Waar ik de voorgaande jaren in de verslagen omtrent onze beursbezoeken (Essen, Utrecht, ...) telkenmale op zoek ging naar Piet in de hoop dat hij ons de weg zou wijzen naar dat ene superspelletje dat nog in onze collectie ontbrak, diende ik dit jaar het geweer van schouder te veranderen. Waar Piet vorig jaar met Bart D. op stap ging tijdens het spellenspektakel (zie viewtopic.php?t=35143) vroeg hij om ons te mogen vergezellen tijdens de editie van 2024. Zijn kompaan van vorig jaar, Bart D., alsook Griet, zijn eega, zouden het hele weekend van dienst zijn op de White Goblin Stand. En om zich niet eenzaam te voelen, wou hij zich bij ons aansluiten.

Makkelijk zat voor ons dus, hoefden we die gozer niet te zoeken en kon hij ons meteen verblijden met zijn deskundigheid als we een spel speelden.

Blijgemutst vertrokken we dus op vrijdag richting Oudewater. Vorig jaar hadden we daar een fantastische bed en breakfast gevonden en kon de kwaliteit van de aanwezige restaurants ons absoluut overtuigen om dit jaar terug die richting af te reizen. Onze verwachtingen werden niet beschaamd. We hadden een uitstekende tijd in Oudewater en de maaltijden in de gekozen restaurants waren fantastisch. Dus dat aspect van ons verblijf viel hartstikke mee. Nu het Spellenspektakel met Piet nog.

[xanthie]

Op zaterdag kwamen we omstreeks 09.30 in de hallen aan. In vergelijking met vorig jaar stond daar toen al een gigantische rij aan te schuiven aan de ingang van hal 10. Die rij groeide tot 10.00 uur gestaag verder aan. Enkele onverlaten negeerden de mooi gevormde wachtrij en schoven zonder schaamte ergens vooraan in de rij aan. We hadden geen zin om ons daarin op te jagen en wachten keurig tot 10.00 uur en iedereen naar binnen mocht.

We trokken meteen naar de White Goblin Stand, het biotoop van Piet, en kochten Let's Go To Japan. Piet had namelijk gemeld dat er maar een paar exemplaren de beurs zouden halen. Die paar exemplaren bleken nogal mee te vallen, tot groot jolijt van mijn echtgenote. Maar goed, de meegebrachte tas moest gevuld worden en Let's Go To Japan ging mee naar huis. Mochten we nu nog het spel kunnen spelen, was onze dag al geslaagd. We hadden geluk en er was nog een plaatsje vrij aan een demotafel. Samen met twee sympathieke Nederlanders konden we een volledige sessie uitspelen. De uitlegger van dienst was duidelijk zenuwachtig. Het was zijn eerste demo die dag en hij had zelf het spel nog niet gespeeld. Toch lukte zijn uitleg vrij aardig en hij bleef ook het volledige potje bij ons zitten om bij te sturen en op onze vragen te antwoorden. In Let's go to Japan krijg je een aantal ronden om aan de hand van kaarten een reis naar Tokio en/of Kyoto voor te bereiden. Eens volledig klaar met de voorbereiding, voer je de reis uit en scoor je punten.

Het duurde even voor we met zijn allen door hadden hoe het spelconcept in elkaar stak, maar omdat de demo'er bij ons bleef, lukte het ons wonderwel om het ding uit te spelen. Dit smaakte naar meer. Let's go to Japan komt zeker nog op onze speltafel terecht. Net klaar met het spel, stond plotseling Piet voor onze neus. Perfecte timing dus. En hij was niet alleen, Erwin was bij hem. In navolging van Erwin had Piet zich ook uitgedost met een gigantisch fototoestel. Ik moet wel eerlijk bekennen dat het doel van dat fototoestel bij Piet me niet meteen duidelijk was. Ik heb hem namelijk van het hele weekend geen enkele foto zien nemen.

[xanthie]

Goed, met onze drieën zochten we naar een vrije demotafel. En die vonden we in de stand van Hot Games. Een vriendelijke dame van Gam'inBIZ wou ons Pixies uitleggen. De spellen van Gam'inBiz worden door Hot Games verdeeld vandaar hun aanwezigheid op de stand. Piet kende Pixies al en samen met de dame loodsten zij ons door de spelregels. Pixies is een vlot kaartspelletje waar je genummerde en gekleurde kaarten in een raster van 3 x 3 neerlegt, in de hoop om punten te scoren. Hoe meer kaarten van dezelfde kleur aangrenzen hoe beter de score. Maar ook met individuele kaarten kan je scoren. Pixies speelt snel weg en we konden het spelletje volledig uitspelen. Tot grote frustratie van Piet kaapte ik de overwinning voor zijn neus weg. Pixies beviel ons uitstekend en we besloten om een exemplaar van het spelletje aan te kopen.

Toen we op weg gingen naar de winkel van Hot Games, zei Piet dat hij eventjes weg moest en dat we hem wel terug zouden ontmoeten. Lap, was die nederlaag toch harder binnengekomen dan gedacht? Hoe dan ook laat dit ons spelplezier niet bederven. In de winkel zag mijn echtgenote iemand met een T-shirt aan met reclame voor een kaartspel zijnde, Monsters of Loch Lomond. Omdat we graag naar Schotland op vakantie gaan, wilden we dat ding wel eens uitproberen.

We hadden opnieuw geluk. Er was een tafeltje vrij en de spelauteur, Robin Stokkel himself, was bereid om met ons een potje te spelen. Monsters of Loch Lomond, uitgegeven door Key Card Games en verdeeld door Hot Games, is een geinig kaartspelletje waar je probeert om zo min mogelijk punten te scoren. Er worden vier kaarten voor je gelegd waarvan je er twee mag bekijken. De meeste kaarten zijn monsters (hoe kan het ook anders) die veel punten waard zijn, andere kaarten zijn mensen die iets minder punten opleveren. Je wil dus zo snel mogelijk jouw monsters vervangen door mensen. Als je aan de beurt bent, trek je een kaart van de trekstapel en je beslist om een van jouw vier kaarten te vervangen door die kaart of die kaart als actiekaart te gebruiken. Hoe dan ook er belandt een kaart op de aflegstapel. Heeft een van jouw vier kaarten de waarde van de afgelegde kaart, dan mag je die kaart verwijderen. Op die manier beperk je jouw aantal kaarten en dus ook jouw puntenscore.

We speelden een paar rondjes en het spelletje kon ons overtuigen om er een mee naar huis te nemen. We hadden geluk want er waren maar twee doosjes meer in de winkel. Dus op zaterdagmiddag was Monster of Loch Lomond al uitverkocht. Ook andere populaire spellen zouden snel uitverkocht raken. Goed zonder Piet zetten we onze tocht verder.

[xanthie]

Ik beken. Ik ben een spellenverzamelaar. Zo verzamel ik de kaartspelletjes uit de Jolly Club van Jolly Dutch Productions. De laatste drie nummers had ik nog niet, dus trokken we naar de stand van Jolly Dutch om die aan te kopen. We hadden geluk. Er was nog een tafeltje vrij bij een van die drie spelletjes, namelijk Heroes Of Oktoberfest. Spelauteur Matthijs Leguyt stond klaar om ons vakkundig door een potje te loodsen. Heroes of Oktoberfest is een kaartspel voor twee spelers (gelukkig waren we dus onderweg Piet al kwijtgeraakt, anders hadden we nu een probleem). Je probeert gasten aan jouw tafels te lokken door hun de juiste hoeveelheid pretzels, bier en braadworsten te serveren. Je kunt daarbij de hulp inroepen van de echte helden van Oktoberfest, zijnde vakkundige obers die jouw helpen de gasten te bedienen. We konden ook hier het spel volledig uitspelen mede dankzij de hulp van Matthijs. Top uitleg, leuk spel, blij dat ik de reeks verzamel, want ook in de andere nummers zitten er enkele leuke kaartspellen. Intussen was het tijd om iets te eten.

Op weg naar een van de eetstanden, stopten we bij de stand van Jumping Turtle Games. Een bijzonder enthousiaste én verklede uitlegger wilde ons per se Silly Séance uitleggen. Tegen zoveel enthousiasme konden we niet op en we lieten ons dan ook graag overhalen. De brave man zei dat we visionairs waren. Jammer dat Piet dit niet mocht meemaken. Blijkbaar is het de bedoeling van Silly Séance om een verhaal na te vertellen aan de hand van een zestal kaarten. Elke speler beschrijft om beurt wat hij ziet op zijn kaart. Een woord (vermeldt op de kaart) mag hij niet gebruiken. Daarna proberen de spelers de kaarten in de juiste volgorde te leggen om zodoende het verhaal te reconstrueren. Speelt snel maar ondanks het enthousiasme van de uitlegger kon het ons niet overtuigen. Benieuwd hoe enthousiast Piet hierover geweest zou zijn. Maar ja, we konden het hem niet vragen.

[xanthie]

Nog altijd op weg om iets te eten zagen we een vrijstaande tafel bij Megableu waar we aanschoven om Kuddegedrag te spelen. Kuddegedrag is eigenlijk een spel om met heel veel spelers te spelen, minimaal met zijn vieren. Na een uitvoerig telling (en neen nog altijd geen Piet te bespeuren) bleken mijn echtgenote en ikzelf voor twee te tellen. De uitlegster van dienst wilde wel meespelen, dus waren we al met zijn drieën, nog altijd een te weinig, maar toch begonnen we aan een potje kuddegedrag. De spelleider (in dit geval onze uitlegster) trekt een kaartje en leest de vraag voor die op het kaartje staat, bijvoorbeeld noem een film van Steven Spielberg. Alle spelers schrijven hun antwoord op een kaartje op. Hebben meerdere spelers hetzelfde antwoord dan krijgen al die spelers een punt (kuddegedrag weet je wel). Heb je een uniek antwoord gegeven, dan krijg je een koe toegeschoven. De eigenaar van de koe kan nooit kuddegedrag winnen. Dus wil je zo snel mogelijk terug van dit ding af. Je speelt door tot een vooraf afgesproken puntenaantal. Kuddegedrag bekoorde ons niet, maar als je op zoek bent naar een soort van partyspel voor heel veel spelers dan kan dit je ding zijn.

Nog altijd op weg naar een eetstand passeerden we aan de stand van JB Games en werden we uitgenodigd om Colorow te spelen. Man wat was dat? Ofwel kregen we een onvolledige uitleg ofwel is dit, ja wat is dit eigenlijk? Colorow bestaat uit een aantal zeshoekige tegels. Er zijn blijkbaar twee versies. We speelden de versie met de dieren. Je dobbelt en je neemt een overeenkomstige tegel uit de rij tegels op tafel. Je draait de tegel om en dat is jouw eerste tegel. Je probeert zes verschillende dieren te verzamelen. Eigenlijk beperkt het spel zich tot dobbelen tot een speler per toeval zes verschillende tegels verzamelt. Nul strategie, nul planning alleen maar hopen dat je goed dobbelt en je geluk hebt bij het omdraaien van jouw tegel. Ik snapte het niet, mijn vrouw, die doorgaans een stuk intelligenter is dan ik, snapte het ook niet. En Piet... Ja waar was Piet?

[xanthie]

Ok nog altijd niets gegeten, maar we waren niet ver meer van de eetstanden verwijderd. Op weg daarheen passeerden we langs de stand van Haba. We hebben intussen vier kleinzonen waarvan de oudste (zes jaar) graag al eens een spelletje meespeelt. Er was een tafel vrij bij Water Dragons (waterdraken dus). Iedere waterdraak had een hoofd, een middenstuk en een staart. Om een of andere duistere reden (ik ken eigenlijk niets van waterdraken) hingen die dingen niet aan elkaar vast. Door te dobbelen kon je een van de waterdrakendinges verplaatsen. Je moest alleen maar zorgen dat de staart het middenstuk niet voorbijstak of erger nog het hoofd. Je probeerde als eerste met alle drakendingesdelen het nest te bereiken. Ook hier weer dobbelen zonder meer.

Nu was het echt toch wel tijd om iets te eten. Gelukkig stond er geen ellenlange rij aan de eetstand en met een broodje beenhesp tussen de kiezen konden we er weer tegen. Intussen was het al 14.30 uur en plotseling overviel ons hoeveel mensen er rondliepen. Waar we tot onze eetpauze vlot tafels vonden om te spelen, zaten alle standen nu overal propvol. Zeker bij de grote uitgevers stonden rijen mensen aan te schuiven om een spel te spelen. Na ongeveer een uurtje te hebben rondgewandeld, werden we een beetje moedeloos. Net op het moment dat we het even niet meer zagen zitten, kwam er een tafel vrij bij een van de kleinere uitgevers en konden we Lost in Times van Jason St Just spelen. De uitlegger van dienst was een landgenote van ons, en tevens de echtgenote van Jason. Jason leerde we twee jaar geleden kennen op het Spellenspektakel. Hij leerde ons Narty Nanking van Martin Wallace spelen. Intussen geeft Jason zijn eigen spellen uit. Hij is gebeten door geschiedenis en vooral de Franse revolutie en Napoleon intrigreren hem. Hij promoot vooral zijn eigen spel 1793: Patriots & Traitors. Lost in Time is een van zijn eerdere spelontwerpen. Spelers proberen een logische tijdslijn op te bouwen. Je werd namelijk via een slecht werkende tijdsmachine terug gestuurd in de tijd. Je probeert in acht beurten terug in 2031 te geraken. Je speelt iedere ronde een kaart uit. Ofwel moet je terug keren in de tijd, ofwel probeer je vooruit te geraken. Je kunt kaarten ook inzetten om tegenstanders dwars te zitten. Ik zou het spel grandioos gewonnen hebben als een van mijn tegenspelers (de speluitlegster dan nog) niet in haar laatste beurt via een goed gekozen actie mijn winnende kaart uit mijn hand wegplukte.

Jason en zijn echtgenote zijn twee super sympathieke mensen en omdat wij beiden, mijn vrouw en ik dus, niet Piet, historici van vorming zijn namen we met plezier een exemplaar van Lost in Time mee naar huis. Op een van de volgende spelbeurzen moet ik beslist eens 1793: Patriots en Traitors uitproberen.

[xanthie]

Het geluk was weer aan onze zijde. In de stand naast die van Jason St Just was er een tafeltje vrij om Arthropods uit te proberen. We konden aanschuiven bij Tamara en Benny die klaarzaten om naar de uitleg van spelauteur Ralf Wingen van Playfull Panda Games te luisteren. Arthropods bevat vier verschillende spellen. Wij testen Antropolis, een spel met mieren, uit. In de doos zitten ook nog twee spellen met bijtjes en een ander spel met mieren.

Ralf deed zijn uiterste best om zo gestructureerd mogelijk ons op weg te helpen. Na zijn deskundige uitleg konden we meteen aan de slag. Een van onze medespelers, Tamara, bleek heel competitief ingesteld en smeet zich volledig. Wij, alsook Benny, probeerden vooral het spel te leren kennen en waren niet zozeer bezig met winnen. We konden een volledig potje spelen (dankzij de gedrevenheid van Tamara waren we wel snel klaar met een potje). Ze maakte ons vakkundig in (ze slachtte ons af is eigenlijk een correctere omschrijving). Desondanks hadden we ons uitstekend geamuseerd en Arthropods ging mee naar huis. Benieuwd hoe die andere drie spellen spelen.

Terwijl we Arthropods (eigenlijk Antropolis dus) aan het spelen waren, kregen we een bericht van Piet met de vraag waar we zaten. Blijkbaar miste hij ons toch een beetje, waren zijn zaken geregeld en wilde hij weer met ons spelen. Hij sloot zich dan ook snel bij ons aan en we vonden een vrije tafel in het spelauteursplein. Twee jaar geleden hadden we dankzij Robert Brouwers hier genoten van een potje Grunn. Nu was het medeauteur, Arjan Van Houwelingen die klaar stond om Grunn uit te leggen. We hadden het al gespeeld, toen ook aangekocht, maar waren zeker bereid om Piet de charmes van Grunn te leren kennen. Arjan kon ons vakkundig op weg sturen en we slaagden erin om een volledig potje te spelen. Arjan moest na zijn uitleg wel even een sanitaire stop maken maar beloofde ons om zo snel mogelijk terug te komen om op onze mogelijke vragen te antwoorden. We waren net klaar met ons potje en bezig met de puntentelling toen hij terugkwam. De sanitaire stop was uitgelopen. Blijkbaar waren we creatief omgesprongen met onze 16 tegels. We hadden die in 4 x 4 rooster moeten leggen. Maar goed, dit kon de pret niet drukken. Grunn is een tegelaanlegspelletje. Je kiest uit een rij van vijf tegels en probeert met de gekozen tegel zoveel mogelijk punten te verzamelen. De eerste tegel in de rij is gratis, voor de andere betaal je. Bij iedere tegel hoort ook een actie. Je hebt geld nodig om de tegel te ontginnen en een gebouw te kunnen plaatsen. Grunn beviel ons opnieuw en Piet ook. De sloeber heeft op zondag in alle stilte een exemplaar gekocht.

[xanthie]

Onze dag was bijna voorbij. De beurs was ook leeg aan het lopen. We hadden nog net tijd om een spel uit te proberen. En nu deed Piet waarvoor hij was meegekomen. Hij loodste ons naar zijn favoriete spel van de beurs. Een echt Piet-spel. Korte uitleg, veel spelplezier.

Wat was die hit hoor ik jullie vragen? Locus van Tucker's Fun Factory. Een uitstekende demo'er loodste ons vakkundig door de spelregels. Binnen de twee minuten waren we aan het spelen. En we konden ook keurig ons potje uitspelen. In Locus kies je een kaart met een tetrisachtige vorm op. Je kleurt die in op jouw scoreblok in het juiste gedeelte met de kleur van de gekozen kaart. Ieder gedeelte scoort op een bepaalde manier punten. Wie de meeste punten heeft wint. Terwijl we bezig met spelen waren, kwam spelauteur Stan Van Rooijen langs om te vragen of alles duidelijk was. Dat was het. Piet had Locus al gespeeld en maakte ons dan ook vakkundig in. Locus kon me overtuigen, maar het was intussen bijna 18.00 uur. Ik zou op zondag wel een exemplaar gaan halen. Niet dus, want op zondag was Locus uitverkocht.

Goed, we spraken met Piet af dat we elkaar op zondag zouden treffen bij 999 Games waar we Intarsia zouden uitproberen. Ik had via Piet een recensie-exemplaar ontvangen en het leek me ideaal om het op Spellenspektakel uit te proberen. Wordt dus vervolgd.

[xanthie]

Zondagmorgen stonden we blijgemutst terug om 09.30 uur in de rij aan te schuiven aan hal tien. We stonden merkelijk meer vooraan in de rij in vergelijking met zaterdag. Toch groeide ook hier de mensenmassa gestaag aan tot de deuren iets voor 10.00 uur opengingen.

We gingen onmiddellijk door naar de stand van 999 games waar Piet ons stond op te wachten aan een tafeltje met Intarsia. Een supervriendelijke uitlegster verschafte ons de nodige uitleg. Toen ze net begonnen was, schoof ouwe getrouwe Martijn aan. Een tijdje geleden dat we elkaar nog ontmoet hadden. Dit was een blij weerzien. Met zijn vieren begonnen we vol goede moed aan Intarsia. Intarsia is een vlot speelbaar familiespel. Je probeert zo goed mogelijk een nieuwe parketvloer in elkaar te steken. Hiervoor beschik je over een aantal kaarten in een bepaalde kleur. Afhankelijk van de kleur en het aantal kaarten die je wil inzetten kies je een bepaalde tegel om op jouw spelbord te leggen. Je hebt ook de nodige verbindingen nodig tussen de tegels en wie weet, als je als eerste een bepaald patroon kan bouwen, verwerf je ook bepaalde gereedschappen. Al die dingen brengen punten op en wie na drie ronden de meeste punten heeft, wint Intarsia.

We waren ons uitstekend aan het amuseren en het spelletje speelde vlot weg, toen we plotseling nogal bruut de melding krijgen van een andere demonstrateur dat we al twee ronden ver waren en onmiddellijk moesten stoppen met spelen. Alle begrip hiervoor maar dit was ons bij het begin niet gecommuniceerd en dit brute manier waarop ons dit nu werd meegedeeld kwam nogal eigenaardig over. Goed, na twee ronden hadden we wel een goeie indruk van Intarsia. Later volgt hier nog de recensie. Eerst thuis nog een paar potjes spelen.

Toen we bezig waren met Intarsia kwamen twee Vlaamse vrienden naar onze tafel. Kathleen en Frederik waren ook op zondag naar Utrecht afgezakt en we spraken af, eens we klaar waren met Intarsia, dat we hen zouden ontmoeten in de White Goblin Stand. Dus na Intarsia, togen we op weg naar White Goblin. Onderweg zagen we een vrije tafel bij de Asmodéé stand. Een demonstrateur stond klaar om ons Gozert uit te leggen. We schoven snel aan. Frederik en Kathleen waren zich ongetwijfeld aan het vermaken bij White Goblin. Dus ze konden wel even wachten.

Gozert is eigenlijk een figuur uit de boeken van Pieter Koolwijk. Blijkbaar was er vorig jaar een wedstrijd waarin kinderen uitgedaagd werden om een spel te ontwikkelen rondom hun favoriete boek. Wie hier op Bordspelmania het verslag van Dagmar las, weet dat die wedstrijd ook dit jaar plaatsvond. Goed, Gozert won vorig jaar en dit jaar kon je dus dit spel spelen. In Vlaanderen is Pieter Koolwijk iets minder bekend. Piet kon niet nalaten om mijn vrouw een sneer te geven. Zij is namelijk bibliothecaris en zou volgens Piet minstens alle boeken uit de bibliotheek moeten kennen, liefst gelezen hebben.

Gozert, het spel, is een mengeling van Mens-erger-Je-niet en Cluedo. Maar in tegenstelling tot Cluedo kruis je de mogelijke daders op jouw spelbord niet af door deductie maar door toeval (dobbelen, naar de juiste locatie gaan en daar fiches omdraaien om daders te schrappen). Een speler die zeven van de acht mogelijk daders kon afkruisen, sprint daarna (lees dobbelen) naar het einde.

Leuk concept, maar het spel kon ons niet overtuigen. Kinderen die verzot zijn op de boeken van Pieter Koolwijk zullen dit wel fantastisch vinden. Ik kan het initiatief wel toejuichen waar je kinderen creatief laat nadenken over hun favoriete boek en zodoende een spel laten ontwerpen.

[humske]

xanthie, dank voor je leuke verslagen weer!

We gingen onmiddellijk door naar de stand van 999 games waar Piet ons stond op te wachten aan een tafeltje met Intarsia. Een supervriendelijke uitlegster verschafte ons de nodige uitleg. Toen ze net begonnen was, schoof ouwe getrouwe Martijn aan. Een tijdje geleden dat we elkaar nog ontmoet hadden. Dit was een blij weerzien. Met zijn vieren begonnen we vol goede moed aan Intarsia.

Bij intarsia was ik niet diegene die de uitleg bij jullie kwam doen. Maar even later wel bij het tafeltje kwam om hallo te zeggen tegen Piet en Martijn die ik (her)kende. Jou/jullie kende ik dan weer niet en vice versa. Misschien toch weer eens die oude BSM naamkaartjes in het leven roepen

[xanthie]

Goed klaar met Gozert, tijd om Frederik en Kathleen te ontmoeten. Piet gaf aan dat wij ons wel nuttig zouden bezig houden met hen en dat hij nog het een en ander te doen had. Dus daar ging hij weer. Frederik en Kathleen waren bezig met Stapelstad af te ronden. Daarvoor hadden ze met spelauteur Lars Jansen Collect A Lotl gespeeld. Dat was hen uitstekend bevallen en ze wilden nu ook de andere versie van het spel Collect A Zombie uittesten. We hadden zelfs geen uitleg nodig. De spelregels zijn namelijk identiek, enkel de actiekaarten en vanzelfsprekend de setting zijn verschillend.

Kathleen had goed opgelet en ze kon perfect Collect A Zombie uitleggen. Je beheert als speler een viertal grafkisten waarin je zombies van een bepaalde kleur wil plaatsen. Hoe meer zombies van die kleur in jouw graf, hoe meer punten. Slaag je erin om in alle vier de graven een zombie van eenzelfde kleur te verzamelen, ontvang je ook punten. Je speelt in jouw beurt een kaart in een van de twee openbare kerkhoven. Eens een kerkhof vol is, verzamelen de spelers elk om beurt een zombie die ze dan in hun corresponderend graf neerleggen. Actiekaarten geven een bijkomende twist aan het geheel. We hebben ons bijzonder goed geamuseerd met dit toch wel leuk kaartspelletje.

Met zijn vieren gingen we daarna op zoek naar een vrije tafel. Omdat het, ons inziens iets minder druk was op zondag dan op zaterdag (hoewel er ook op zondag nog altijd een massa volk rondliep) vonden we, het was intussen al ruim 13.00 uur, een vrije tafel bij Geronimo Games. Neotopia lag naar ons te lonken en demonstrateur Samuel stond klaar om ons vakkundig te begeleiden. In Neotopia proberen we in drie verschillende stadsdelen nieuwe projecten te voltooien. We bevinden ons ergens in de toekomst en aan de hand van gekozen kaarten proberen we patronen neer te leggen met gekleurde tegels die ons in dat stadsdeel punten opleveren. Slagen we erin om dan nog eens zoveel mogelijk tegels in onze spelerskleur te laten aansluiten, krijgen we nog meer punten. Een leuke twist in het spel is dat het stadsdeel waar je de minste punten scoort bij de eindtelling x 3 gaat. Je moet dus ieder stadsdeel gelijkmatig ontwikkelen. Intussen hadden we een blij weerzien met Stijn, een van de Geronimodemonstrateurs. Hij gaf ons nog enkele goeie speltips. Hij vroeg ook waar Piet was. Zou die niet met ons op de beurs rondlopen? Ja, dat dachten wij ook.

Neotopia was leuk maar niet leuk genoeg. We konden wel het spel volledig uitspelen, dus het speelt best vlot weg, maar het was niet vernieuwend genoeg om ook een exemplaar aan te schaffen. In de tafel naast ons werd Babylon gespeeld. Dat spel oogde bloedmooi en zag er ook leuk uit, iets wat beaamd werd door de spelers daar. Jammer genoeg was Babylon uitverkocht. (intussen wel al een exemplaar aangekocht in een van mijn favoriete spellenwinkels).

Na afscheid te hebben genomen van Stijn en Geronimo Games was het tijd om de inwendige mens te versterken. Voor de tweede dag op rij veroberden we een broodje beenham.

[xanthie]

Na onze maaltijd en op het drukste moment van de dag (zo omstreeks 14.30 uur) vonden we een vrije tafel bij Keep Exploring Games. Nu of Nooit lachte ons toe en we schoven meteen aan. Heel veel spelmateriaal, een deel van onze speltafel werd zelfs ingenomen door onze buren die ook Nu of Nooit aan het spelen waren. Het was even wachten op een demonstrateur, intussen bekeken we al even het lijvig spelregelboekje en we wisten, dat dit geen eenvoudig spelletje was. De demonstrateur van dienst gaf ons een vrij warrige en ongestructureerde uitleg. Waarschijnlijk heeft hij ons wel alle regels kort uitgelegd, maar toen hij klaar was, wist niemand van ons vieren wat nu eigenlijk de bedoeling was. Na zijn uitleg verdween de man ook en liet hij ons aan ons lot over. We waagden desondanks een poging en probeerden elk een spelbeurt iets uit. Iedere stap die we deden, riep opnieuw heel wat vragen op waar we geen antwoord op vonden. Na enkele minuten aanmodderen gaven we er dan ook de brui aan. Het werd dus Nooit voor ons.

Intussen bleek het wat minder druk te worden en we zagen links en rechts vrije tafels opduiken. We schoven aan bij Wulfhorn Games, een vrij jonge speluitgever uit Amsterdam. Vorig jaar hadden we op het spelauteurplein een demoversie van Grachtenpand gespeeld. Dit was ons uitstekend bevallen, maar het was toen nog niet beschikbaar. Dit jaar is het uitgegeven door Wulfhorn Games. Ik had het ding op zaterdag al aangeschaft. Gelukkig want op zondag bleek Grachtenpand uitverkocht. Grachtenpand kon je ook in een bundel aankopen samen met Bable en Time Zoo. Nu was er een tafel vrij om Time Zoo uit te proberen. Time Zoo is ontworpen door Ruud Nederpelt, de eigenaar van Wulfhorn Games. Hij moedigt beginnende spelauteurs aan om hun ontwerp uit te werken. Via kickstarter probeert hij dan de ontwerpen effectief op de markt te brengen.

Time Zoo werd ons uitgelegd door een Engels sprekende Griek, een van die beginnende spelauteurs, die hoopt dat zijn ontwerp volgend jaar op de markt zal komen. Intussen legt hij dus spellen uit voor Wulfhorn Games. Zijn Engels stoorde ons niet en hij gaf ons een deskundige en volledige uitleg van Time Zoo. In Time Zoo probeer je dieren te verzamelen door kaarten uit te spelen met het favoriete voedsel van die dieren. Zo scoor je ook punten. Geinig, leuk en vlot te spelen.

Een exemplaar mocht gerust mee naar huis. Toen ik ook nog Bable wilde aanschaffen en verklaarde dat ik gisteren Grachtenpand al aankocht, kreeg ik meteen de bundelkorting van Ruud, alsook een gratis exemplaar van een uitbreidingspakket voor de drie kaartspellen. Benieuwd naar hun spellen voor volgend jaar, en vooral of het ontwerp van onze sympathieke Griekse uitlegger uitgegeven zal worden.

[xanthie]

Onze volgende stop was bij Koning Koelkast van GoatLab Games. Koning Koelkast werd uitgelegd door een vlotte en heel goeie demonstratrice, die samen met ons meespeelde en zo ons stap voor stap het spel leerde kennen. Koning Koelkast was ontworpen door vier vrienden die samen op vakantie gingen en ontdekten dat ieder van hen een of andere voedselallergie had. Moeilijk om eten klaar te maken dus. Daarom verzonnen ze dit kaartspelletje. Je krijgt vier kaarten met verschillende types van voedsel. Iedere kaart heeft een puntenwaarde. Je wil dus kaarten met zo min mogelijk punten in jouw koelkast.
Daarnaast ontvang je een allergiekaart. Je wil zeker geen voedsel van dat type in jouw koelkast, want die leveren extra punten op. En in koning Koelkast wil je dus net zo weinig mogelijk punten. De vier kaarten leg je in een 2 x 2 raster voor je neer en je mag de onderste twee kaarten bekijken.
Daarna trek je een kaart van de stapel. Je beslist of je die kaart inwisselt voor een van jouw kaarten of je de kaart meteen op de aflegstapel legt en zodoende de actie verkiest. Hoe dan ook heeft een speler een kaart met dezelfde waarde als de afgelegde kaart, dan mag die speler die kaart ook op de aflegstapel leggen en zodoende minder voedsel in de koelkast en minder punten.

Na een paar beurten gingen zowel bij mijn medespelers als bij mezelf een lichtje schijnen. Volgens Kathleen spelen haar kinderen met gewone kaarten iets dergelijks. Ook Beverbende van 999 Games gebruikt dit concept. Wij, mijn vrouw en ik, hadden gisteren Monsters of Loch Lomond gespeeld, identiek dezelfde spelregels gewoon een andere setting en een paar lichte wijzigingen (die voedselallergiekaart bijvoorbeeld). Hoe dan ook hebben we ons potje uitgespeeld. Ik meende het spel te winnen en riep dan ook dat in mijn koelkast de minste punten zaten. De ronde werd nog uitgespeeld, maar in tegenstelling tot Monsters of Loch Lomond was ik niet beschermd. En dus stopten de andere spelers mijn koelkast vol met kaarten met hogere punten. Ik ging dan ook grandioos de mist in.

Koning Koelkast is dus eigenlijk gewoon een vertaling van een bestaand spelconcept. De auteurs haalden de mosterd bij Beverbende. Maar ook andere uitgevers laten zich blijkbaar hierdoor inspireren.

[xanthie]

De dag was nog niet om. Het was nog maar 16.00 uur. Dus tijd zat om nog een leuk spel uit te kiezen. In de stand van de Nederlandse Spellenprijs vonden we een tafel waarop De Ratten van Wistar klaar lag. We zaten amper neer toen een demonstrateur ons doodleuk kwam vertellen dat zij geen uitleg gaven bij de Ratten van Wistar. De uitleg en het spel duurde te lang. Wie het wilde spelen kon via een QR-code een instructiefilmpje bekijken of zelf de spelregels lezen.

Nou breekt mijn klomp om het eens op zijn Hollands te zeggen. Ik dacht dat die stand er precies was om de spellen die genomineerd waren voor de spellenprijs te promoten en uit te leggen. Niet dus.

We hadden geen zin om zelf regels te lezen noch om met zijn allen naar een filmpje te kijken, dus lieten we de Ratten van Wistar maar links liggen. De tafel ernaast, waarop Cat in the Box uitgestald lag, kwam vrij en dit spel wilden ze ons wel uitleggen. Cat in the Box is een slagenspel met een leuke twist. De kaarten zijn kleurneutraal maar door het inzetten van een soort diamanten op een scorespoor kon je de kleur van de slag kiezen. Je deed dit door de diamant op de plaats te leggen met de waarde van de gespeelde kaart. Soms moest je overstappen naar de troefkleur (rood) omdat de waarde in de gekozen kleur al ingevuld was.

Op die manier probeerde je slagen te scoren. Om punten te halen voorspelde je vooraf hoeveel slagen je zou behalen. Haalde je dit aantal niet, dan kon je strafpunten per slag krijgen als je op het einde geen kaarten meer kon spelen en dus een paradox veroorzaakte. Klinkt ingewikkeld, maar is het niet. Het beviel me wel, mijn medespelers iets minder. Wie weet zal deze ooit nog de collectie verrijken.

Een potje Cat in the Box duurt absoluut niet lang, dus was er nog tijd om iets uit te proberen. In de Asmodeestand was de tafel bij Raptor Race vrij. Dit spel was ons al in de voormiddag opgevallen en leek ons leuk om als verjaardagsgeschenk aan onze kleinzoon (die zot is van dinosaurussen en ook graag spellen speelt) te geven. Er zat dus al een doos in onze tas en nu konden we hem ook nog eens uitproberen.

We zaten amper neer of daar was Piet. Hij had zijn ronde afgewerkt en was terug klaar om te spelen. Met ons vijven hadden we een vermakelijke potje Raptor Race. In Raptor Race proberen zes (gekleurde) dinosaurussen naar de eindmeet te racen. Iedere speler krijgt een geheime kaart met daarop een volgorde van drie dino's. Om punten te scoren proberen de spelers deze drie dino's in die volgorde over de eindmeet te krijgen. De spelers weten van elkaar niet welke dino's hun favorieten zijn. Om de dino's te verplaatsen dobbelen de spelers om beurt. Ze mogen tot vier maal opnieuw dobbelen om hun favoriet te kunnen verplaatsen. Je probeert jouw medespelers natuurlijk zand in de ogen te strooien, maar wie goed oplet, heeft snel door wie welke dino als eerste over de eindmeet wil zien geraken. Raptor Race is een aanpassing van een bestaand spelconcept en dus zeker niet vernieuwend. Maar we amuseerden ons fantastisch tijdens ons potje. Ook Frederik en Kathleen namen een exemplaar mee naar huis en zelfs Piet vond het wel iets hebben.

[xanthie]

Tegenover de Asmodeestand was Jumbo volop Hitster aan het promoten. Kathleen vond dit wel iets om met haar kinderen te spelen en dus wilden we dit ook wel uitproberen. Een enthousiaste demonstratrice hielp ons op weg om Hitster Guilty Pleasures te spelen. We vormden twee teams. Carol en Kathleen tegen Piet, Frederik en ikzelf.

In Hitster Guilty Pleasures scan je via een App (verbonden met Spotify op de GSM) een qr-code op een speelkaart in. Een liedje begint te spelen en je probeert titel en/of uitvoerder te raden. Als dit lukt, leg je de kaart in een tijdlijn voor je neer. Je moet dus telkens weten op welke plaats de gekozen kaart ingevoegd moet worden. Wie als eerste tien hits op een rij krijgt, wint.

Ik snap waarom dit populair is. Lijkt me, als partyspel, leuk om op familiefeestjes te spelen. Mij kon het echter minder boeien.

17.30 uur intussen. Piet toog op weg naar White Goblin om zijn vrouw op te pikken en een deel demomateriaal mee te nemen om Spel in Antwerpen voor te bereiden.

Wij gingen richting uitgang toen we een lege tafel opmerkten bij 999 games. Roy was om 17.30 uur (terwijl in sommige stands men al bezig was met opruimen) onmiddellijk bereid om ons Drakenherders uit te leggen. Hij zette zich aan tafel en hielp ons beurt per beurt met de nodige humor een potje Drakenherders te spelen. Top uitlegger die na twee vermoeiende dagen toch nog de energie en de motivatie vond om ons fantastisch te begeleiden. We waren stipt om 18.00 uur klaar met ons potje, net op het moment dat de beurs voor gesloten werd verklaard. In Drakenherders probeer je met handkaarten te voldoen aan de gestelde voorwaarde (bijvoorbeeld leg 1 witte draak neer of beter nog vijf blauwe draken). Je kan als speler de kleur en het aantal van de draken sturen. Niet alleen de actieve speler mag de gevraagde combinatie neerleggen om punten te scoren ook de andere spelers kunnen dit in de beurt doen. De gewonnen punten lopen snel op. Eens je driemaal punten gescoord hebt, ontvang je een soort van juweel die ook punten opleveren. Eens alle juwelen opgebruikt zijn, stopt drakenherders.

Eenvoudig van regels, leuk om te spelen, blij dat ik al een exemplaar in mijn collectie en blij dat ik het eindelijk eens gespeeld heb. Een perfecte afsluiter van een perfecte tweedaagse.

Wat viel me op? Lange rijen. Lange rijen bij de ingang, lange rijen aan de toiletten (vooral bij de dames), lange rijen voor de tweedehandsstand. Veel volk dus. Ik vraag me af of de beurs nog meer volk aankan.

Op zaterdag wierpen we ook een blik in de zaal waar de tornooien voor de kaartverzamelaars doorgingen. Tot onze grote verbazing zat die ook propvol.

Al bij al hebben we veel spellen kunnen spelen. 24 in totaal. Onze strategie is eenvoudig. Zowel op zaterdag als op zondag gaan we eerst naar de grotere uitgevers in de hoop daar een van hun spellen te kunnen spelen. Zo stonden dit jaar Let's Go to Japan en Intarsia op onze lijst. En dat is wonderwel gelukt. Eens daarmee klaar lopen we gewoon op de beurs rond en schuiven aan waar er plaats is. Op die manier spelen we spellen die we anders nooit zullen spelen en zo hebben we de voorbije jaren al enige ontdekkingen gedaan. Dit jaar behoren Arthropods, Time Zoo, Monsters of Loch Mond, Heroes of Oktobterfest en Raptor Race tot die categorie.

En wat met Piet? Wel ja Piet heeft ons ondanks zijn drukke agenda op spellenspektakel toch gebracht wat we van hem verwachten: ons leiden naar leuke vlotte spelletjes met veel spelplezier. Locus leerden we dankzij hem kennen. En dat Piet hiermee scoorde, bewijst de topranking van Locus in de lijst van Roll The Dice. Als wederdienst hebben we hem Grunn leren kennen. Twee jaar gelden was dat samen met Alarun onze topper van het Spellenspektakel en ook dit jaar hebben we dit met plezier herspeeld.

We kijken nu al uit naar de editie van 2025.